Για εμάς, η φιλοξενία δεν είναι απλώς διαμονή. Είναι να νιώσετε άνετα, οικεία, ελεύθερα. Να χαλαρώσετε, να αναπνεύσετε, να δημιουργήσετε τις δικές σας καλοκαιρινές αναμνήσεις. Γιατί εδώ, οι επισκέπτες δεν είναι απλώς περαστικοί. Γίνονται μέρος της ιστορίας.Γι’ αυτό και πολλοί από εσάς που έρχεστε μία φορά… επιστρέφετε ξανά. Κάποιοι, μάλιστα, που κάποτε έρχονταν ως παιδιά, σήμερα έρχονται με τη δική τους οικογένεια. Και κάπως έτσι, η δική μας οικογένεια μεγαλώνει κάθε καλοκαίρι.
Και τότε καταλαβαίνουμε…πως αυτό που ζούμε είναι κάτι παραπάνω από δουλειά. Είναι μια ευλογία. Δεν θα το αλλάζαμε με τίποτα άλλο.
Γιατί αυτό δεν είναι απλώς το επάγγελμά μας. Είναι η ζωή μας. Είναι οι ρίζες μας. Είναι η καρδιά μας.
Είναι το σπίτι μας. Είναι οι ρίζες μας. Είναι όλες εκείνες οι στιγμές που μας έμαθαν τι σημαίνει αγάπη και φιλοξενία. Χτίστηκε με κόπο, όνειρο και απέραντη αγάπη από τον πατέρα μας, τον Σπύρο — από εκείνον πήρε και το όνομά του — και τη μητέρα μας, τη Βάσω. Εδώ μεγαλώσαμε.
Με τον παππού και τη γιαγιά μας. Με τον ήλιο να μας ξυπνά και τη θάλασσα να μας περιμένει. Θυμόμαστε τα παιδικά μας καλοκαίρια σαν ένα ατελείωτο παιχνίδι. Βουτιές, ποδήλατα, γέλια, φίλοι. Άνθρωποι που έρχονταν από μακριά… και γίνονταν δικοί μας. Και τα βράδια… τα βράδια είχαν ψυχή.Η αυλή φωτιζόταν απαλά, γεμάτη χρώματα και αρώματα και όλα έμοιαζαν να ηρεμούν. Μικρές στιγμές χαλάρωσης, μια κουβέντα, ένα ποτήρι κρασί,η αίσθηση ότι ο χρόνος κυλά πιο αργά.Αυτή την αίσθηση θέλουμε να κρατάμε ζωντανή. Κάθε καλοκαίρι. Σε κάθε φιλοξενία.
Ο μπαμπάς μας τότε έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε, με μια φωνή που ακόμα αντηχεί μέσα μας. Η μαμά μας δίπλα του και γύρω τους άνθρωποι — όχι πια πελάτες, αλλά παρέα. Στην αυλή γεννιόντουσαν στιγμές. Και στο τέλος της βραδιάς, όλοι μαζί, σαν μια οικογένεια, κατεβαίναμε στη θάλασσα τραγουδώντας, σαν σε καντάδα… και καθόμασταν στα βότσαλα, κάτω από τα αστέρια…
Αυτές είναι οι εικόνες που κουβαλάμε μέσα μας.Αυτές μας έκαναν αυτό που είμαστε.
Τον πατέρα μας τον χάσαμε πριν από λίγα χρόνια… αλλά συνεχίζουμε, μαζί με τη μαμά μας, τη Βάσω — που σήμερα είναι και γιαγιά —να κρατάμε ζωντανό το όνειρό του. Με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια αγάπη για τους ανθρώπους.
